زمینه و هدف: در حالیکه در بسیاری از موارد جداسازی بیمار از تهویه مکانیکی با ارزیابی تعدادی از پارامترها و به صورت ذهنی انجام می شود پروتکل ها می توانند جداسازی همگون و ایمنی را فراهم سازند. این مطالعه با هدف تعیین تاثیر پروتکل جداسازی بر طول مدت تهویه مکانیکی در بیماران بستری در بخش های مراقبت ویژه بیمارستان الزهراء (س) اصفهان انجام شده است.روش بررسی: این پژوهش از نوع کارآزمایی بالینی است. 50 بیمار بستری در بخش مراقبت ویژه بیمارستان الزهرا (س) اصفهان که بیش از 48 ساعت به دستگاه تهویه مکانیکی متصل بودند به طور تصادفی از طریق نرم افزار Minimization در دو گروه 25 نفره آزمون و کنترل قرار گرفتند. درگروه مداخله پروتکل نوشته شده توسط پرستاران آموزش دیده و در گروه کنترل، جداسازی طبق معمول بخش مراقبت ویژه انجام شد. یافته ها با کمک روشهای آماری توصیفی و استنباطی (آزمون t مستقل، کای اسکوئر، دقیق فیشر و من ویتنی) در SPSS ویرایش 17 مورد تجزیه و تحلیل قرار گرفت.یافته ها: یافته های این پژوهش نشان داد که میانگین طول مدت تهویه مکانیکی در گروه مداخله به طور معنی داری کمتر از گروه کنترل است (p=0.03). همچنین میانگین طول مدت اقامت بیمار در بخش مراقبت ویژه در گروه مداخله به طور معنی داری کمتر از گروه کنترل است (p=0.006). همچنین میزان اکستوبه ناموفق در دو گروه مداخله و کنترل تفاوت آماری معنی داری داشت (p=0.01).نتیجه گیری کلی: نتایج این مطالعه نشان داد که استفاده از پروتکل های ساختار یافته و ابزارهای جداسازی نسبت به روش های معمول اجرا شده دربخش های مراقبت ویژه باعث کوتاه تر شدن طول مدت تهویه مکانیکی و اقامت بیمار در بخش و همچنین کاهش اکستوبه ناموفق می شود.

هدف: این مطالعه با هدف تعیین تاثیر اجرای پروتکل جداسازی از تهویه مکانیکی بر عملکرد دستگاه گوارش بیماران بعد از عمل جراحی پیوند عروق کرونر انجام شد. زمینه: بعد از جراحی قلب، بیمار بستری در بخش مراقبت ویژه با مشکلاتی نظیر مشکلات تنفسی، جداسازی ناموفق از تهویه مکانیکی و مشکلات گوارشی روبرو است. مشکلات گوارشی پس از جراحی قلب علاوه بر تاثیر بر شرایط بیمار، بار اقتصادی قابل توجهی بر بیمار و نظام سلامت تحمیل می کند. انتخاب روش مناسب برای پیشگیری و کنترل این مشکلات ضروری است. روش کار: این پژوهش یک مطالعه کارآزمایی بالینی تصادفی است که در آن 100 بیمار تحت جراحی بای پس عروق کرونر و بستری در بخش مراقبت های ویژه بیمارستان شهید رجایی به روش تصادفی سازی بلوکی در دو گروه کنترل و آزمون قرار گرفتند. گروه کنترل بر اساس روش معمول و گروه آزمون بر اساس پروتکل از دستگاه تهویه مکانیکی جدا شدند. هر دو گروه از نظر تهوع و استفراغ، شروع تغذیه خوراکی، اجابت مزاج و صداهای روده در بدو ورود از اتاق عمل به بخش، قبل از جداسازی و 2، 6 و 12 ساعت پس از جداسازی از تهویه مکانیکی مورد بررسی و مقایسه قرار گرفتند. داده ها در نرم افزار SPSS نسخه 23 با آزمون های آماری کای اسکوئر و تست دقیق فیشر مورد بررسی قرار گرفتند. یافته ها. بازگشت صداهای روده، شروع تغذیه، و همچنین، اجابت مزاج در گروه آزمون نسبت به گروه کنترل سریع تر رخ داد. نتیجه گیری: بیمارانی که بر اساس پروتکل از دستگاه تهویه مکانیکی جدا می شوند در مقایسه با بیمارانی که به روش معمول از دستگاه تهویه مکانیکی جدا می شوند عملکرد گوارشی بهتری دارند.

در این مقاله امنیت پروتکل SEAS که یک پروتکل احراز هویت در سیستم های RFID است، مورد تحلیل قرار می گیرد. تنها هدف امنیتی که پروتکل SEAS مطرح می نماید، احراز هویت واحد RFID برای بازخوان می باشد که ما در این مقاله نشان می دهیم که پروتکل در برآورده نمودن این هدف ناموفق بوده است. بنابراین، استفاده از پروتکل SEAS برای احراز هویت در هیچ کاربردی توصیه نمی شود.در این مقاله یک حمله جعل واحد RFID بر علیه پروتکل SEAS مطرح می شود. حمله جعل واحد RFID، حمله ای است که موجب می شود، بازخوان حمله کننده را به عنوان یک واحد RFID معتبر و قانونی احراز هویت نماید و برای او دسترسی فراهم نماید. احتمال موفقیت حمله جعل واحد RFID ارائه شده در این مقاله که تا آنجایی که ما اطلاع داریم اولین حمله به این پروتکل است، «1» و پیچیدگی آن تنها دو بار اجرای پروتکل SEAS می باشد.

لطفا برای مشاهده چکیده به متن کامل (PDF) مراجعه فرمایید.

پروتکل های احراز اصالت یکی از ابزارهایی هستند که برای اطمینان از هویت طرفین در فضای سایبری استفاده می شوند. اگر این چنین پروتکل هایی دارای ضعف باشند، امنیت فضای سایبری با تهدیدات جدی روبرو می شود که این تهدیدات در کاربردهای نظامی، از اهمیت فوق العاده ای برخوردار است. اخیراً در مرجع ] 1[ یک پروتکل احراز اصالت به نام SPRS ] 2[ مورد بررسی قرار گرفته است و حملاتی مانند کشف مقادیر مخفی، جعل هویت برچسب و ردیابی برچسب به آن اعمال شده است. هم چنین نویسندگان مقاله مذکور در همان منبع ] 1[ نسخه بهبود-یافته این پروتکل را معرفی نموده اند و ادعا کرده اند که این پروتکل برخلاف نسخه پیشین خود هم در مقابل حملات وارده بر نسخه پیشین و هم در برابر دیگر حملات فعال و غیر فعال امن است. ما در این مقاله نشان می دهیم که متاسفانه ادعاهای امنیتی نویسندگان صحیح نمی باشد و پروتکل بهبود یافته هم در مقابل حمله کشف مقادیر مخفی و حمله ردیابی برچسب آسیب پذیر است. ما دو نسخه بیرون از خط و برخط از حمله کشف مقادیر مخفی را ارائه می دهیم. نسخه بیرون از خط با پیچیدگی یک بار شنود پروتکل و اجرای بار ارزیابی تابع PRNG امکان پذیر است و نسخه برخط با پیچیدگی دو بار جعل هویت برچسب خوان و اجرای بار ارزیابی تابع PRNG امکان پذیر است. با این حملات، پروتکل بهبود یافته در مقابل دیگر حملات فعال و غیرفعال دیگر هم امن نمی باشد. علاوه بر این، یک حمله ردیابی برچسب ارائه می شود که مستقل از طول تابع PRNG می باشد و با استفاده از آن حمله کننده قادر است که برچسب را بین دو نشست با برچسب خوان ردیابی کند.

در سال های اخیر حفظ امنیت سایبری تبدیل به یکی از اهداف اصلی سازمان های نظامی شده است. از سوی دیگر شناسایی و احرازهویت نیروها و حفظ امنیت آنها تبدیل به یکی از نیازهای اساسی سازمان های نظامی شده است. هرچند رمزنگاری داده ها از دسترسی کاربر به محتویات داده ها جلوگیری می کند، ولی مهاجم با نفوذ به کانال های ارتباطی انتقال اطلاعات می تواند داده ها را جعل کند. از این رو، ارائه پروتکل های امن جهت جلوگیری از این نوع حملات و یا همان پدافند غیرعامل در سیستم های احراز هویت از اهمیت فراوانی برخوردار است. در این مقاله، به تحلیل امنیتی یک پروتکل احراز هویت (SPRS) سامانه های RFID که در سال 2013 ارایه شده است، می پردازیم. نشان می دهیم بر خلاف ادعای طراحان آن همچنان ضعف هایی بر این پروتکل وارد است و در مقابل حمله های کشف کلیدهای مخفی، جعل هویت برچسب و ردیابی برچسب مقاوم نمی باشد. در ادامه، به منظور افزایش امنیت پروتکل SPRS نسخه بهبود یافته از آن ارائه شده است که ضعف های پروتکل SPRS درآن حذف شده است. همچنین، امنیت و محرمانگی پروتکل بهبود یافته با برخی از پروتکل های احراز هویت دوسویه که اخیرا پیشنهاد شده مقایسه شده است. در ادامه پیچیدگی و عملکرد پروتکل پیشنهادی با پروتکل های ارایه شده و موجود در این زمینه مقایسه گردیده و مشاهده می شود که با کمترین تغییرات در پیچیدگی پروتکل تحلیل شده، ضعف های امنیتی و محرمانگی آن به طور کامل برطرف می شود.